Kristrún Rut H.Antonsdóttir

Það heyrist brak í viðnum og bank á glugga. Útivið er niðamyrkur. Stórir og ógnvænlegir fæturnir stíga þung skref í leit að langþráðri frelsun, í birtu sólarljóssins. Eftir stendur klettur á skrítnum stað, hann á sér aðra líka. Þar sem eitt sinn stóð nátttröll sést nú yfirnáttúrulegt fyrirbrigði, ummyndun samofin íslenskri náttúru. Steinarnir liggja eftir, þjóðsögur grafnar í litum og lögum sem ég held mér í hendi og tíni til að finna tengingu. Mjúk orka flæðir út frá hörðu yfirborði sem líkist ull og umvefur líkamann. Þyngd steinsins togar og afmyndar lykkjur einfaldleikans á meðan þræðirnir styrkjast við snúning. Andstæður og harmonía samtvinnast í braki myrkurs og sólarljóssins.

—-

There’s a cracking sound in the wooden floor and a tap on the window. Outside it’s pitch black. Heavy feet drag towards a long awaited reformation that occurs in the light of new day. Left behind is a rock in a strange place. Others like it can be found. Where once stood a night-troll, a new shape is found, intertwined with Icelandic nature. Rocks in the ground, tales buried in shapes and colors which I hold in my hand and collect to
feel connection. Soft energy radiates from the hard surface, like wool that wraps and
entangles the body. The weight of the stone pulls and deconstructs the loops of
simplicity while the threads get stronger from twisting. Contrasts and harmony are spun in the cracking of darkness and day.